Echtpaar met het syndroom van Down al 22 jaar getrouwd

Maryanne en Tommy Piling zijn al 22 jaar gelukkig samen. Toen het paar besloot te trouwen kreeg de moeder van de bruid steeds lelijke opmerkingen te horen over hun relatie. Men was tegen het feit dat twee personen met het syndroom van Down met elkaar wilden trouwen.

“Sommige mensen zeiden aan mijn moeder dat het walgelijk was, vertelde Maryanne’s zus, Lindi Newman, InsideEdition.com via de telefoon vanuit haar huis in Essex, Groot-Brittannië.

“Dit gaf mijn moeder veel verdriet.”

Toch bleef de moeder haar dochter ondersteunen. “Ik heb nooit zo een liefde bij een ander paar gezien,” zei Newman.

Het is nu meer dan twee decennia geleden sinds het echtpaar in het huwelijksbootje stapte. Deze zomer, zal het paar 22 jaar huwelijk vieren.

Maryanne was 24 en Tommy was 37 toen ze de trouwden in een traditionele ceremonie. Ze droeg een witte, traditionele trouwjurk en een tiara. Hij droeg een donker pak en een grote grijns.

Ze ontmoetten elkaar op een school voor leerlingen met speciale behoeften en Maryanne was meteen verliefd, vertelt haar zus. Ze bracht hem naar huis voor het avondeten en Maryanne’s familie mocht hem meteen.

Na ongeveer 18 maanden, vroeg hij Maryanne’s moeder als hij met Maryanne kon trouwen. Ze zei ja, en nam hem mee naar een juwelier om een ​​goede ring te kopen.

Newman zei dat het haar nooit was opgevallen dat haar zus anders was. Het was pas toen ze op school gepest werd, dat ze zich realiseerde dat Maryanne speciaal was op haar eigen manier.

Het pesten nam eventueel af, vertelt ze, nu weet men meer over Down en scheldt men minder snel uit. Het is een ontwikkelingsstoornissen dat de groei beperkt.

Maryanne en Tommy kunnen niet lezen of schrijven, maar ze hebben hun eigen huis en werken beiden zegt Newman. Maryanne’s moeder woont naast het echtpaar.

Er wordt om beurten gekookt en schoongemaakt voor Tommy en zijn echtgenote. Hebben Maryanne en Tommy ooit ruzie gehad tijdens het huwelijk?

“Zeer, zeer zelden,” zegt Newman. “Ze verschillen van mening over heel, heel kleine dingen.”

Terminaal meisje krijgt droomhuwelijk

Als de meeste van ons droomde Amber Sneilham al vanaf jongs af van haar huwelijk. Het huwelijk van haar dromen stond daarom op de eerste plaats op haar bucketlist. Haar prins op het witte paard had ze al gevonden, het daadwerkelijke ceremonie moest alleen nog gebeuren. Maar waarom zoveel haast? Amber is ampertjes 17 jaar jong. Ze heeft toch genoeg tijd om haar droomhuwelijk te plannen? Helaas heeft Amber terminale botkanker. Dit kreeg zij te horen op dertienjarige leeftijd. Vanaf dat moment begon ze aan haar bucketlist, een lijst met alle dingen die ze nog graag wilde doen.

Via een crowdfundingsactie kon Amber haar grootste wens beleven. Haar geliefde Callum Firks, met wie ze al jaren bevriend is, vroeg haar ten huwelijk. Natuurlijk vroeg hij het eerst aan haar ouders, die enthousiast toestemming gaven. Zijn zien Amber graag blij in haar laatste maanden.

Een zware periode

Na haar diagnose op jonge leeftijd moest Amber heel wat behandelingen ondergaan. Ze kreeg een half jaar lang chemotherapie en werd ook geopereerd. Toch kreeg ze in oktober slecht nieuws te horen, de kanker was uitgezaaid naar haar hersenen. Amber had niet lang meer te leven. Dit nieuws kwam heel hard aan, vooral na de vele behandelingen om deze ziekte aan te pakken. Toch probeert Amber er positief bij te blijven, vooral voor haar ouders. Bij hun kwam de klap heel hard aan.

Volgens de artsen is het moeilijk aan te geven hoe lang ze nog heeft te gaan, maar langer dan enkele maanden zal het niet duren. Dit was de reden dat Callum haar meteen ten huwelijk vroeg. Hij wist dat een huwelijk nummer 1 op haar bucketlist was. Dit is iets dat zij meerdere malen hadden besproken.

De donaties voor het huwelijk

Alhoewel beide tieners heel graag wilden trouwen, was het helaas financieel niet haalbaar. De ouders schoten ze te hulp en via crowdfunding haalden ze ongeveer 7000 Euro op. Dit was meer dan genoeg voor het huwelijk dat Amber in gedachten had. Het huwelijk werd binnen een paar weken georganiseerd.

Het huwelijk was uiteindelijk veel mooier en groter dan ooit verwacht, maar toch zijn er gemengde gevoelens eromheen. Amber heeft heel wat moeten doorstaan, maar dit verhaal heeft gelukkig een ‘happy ending’.

Huwelijk vergroot kans op overleven kanker

Kankerpatiënten die getrouwd zijn hebben een grotere kans om de ziekte te overleven dan patiënten zonder echtgenoot. Dit is gebleken uit een recent onderzoek van de universiteit van Californië, San Diego School of Medicine. Aan dit onderzoek deden 800.000 Amerikanen mee. Dit waren ongeveer 400.000 mannen en 400.000 vrouwen bij wie kanker werd geconstateerd; deze groep werd gevolgd tussen 2000 en 2009.

Volgens de wetenschappers hebben kankerpatiënten die getrouwd zijn 20 procent meer kans om deze aandoening te overleven, dan mensen die vrijgezel zijn. Dit komt omdat mensen vaker op aanraden van hun partner de arts bezoeken.

Kleiner onderzoek

Uit een ander onderzoek van de Universiteit van Californië kwamen soortgelijke resultaten ook naar voren. Aan dit onderzoek deden ongeveer 60.000 personen met verschillende types leukemie mee. De getrouwde patiënten bleken tot wel een vijfde meer kans te hebben om de ziekte te overleven.

Ook hier concludeerden de wetenschappers dat dit komt doordat een partner vaak een patiënt aanspoort om naar de dokter te gaan. Daarnaast hebben getrouwde mensen vaak genoeg iemand “om voor te leven”, aldus de onderzoekers in de Britse krant The Telegraph.

Vrijgezellen gaan minder vaak naar de dokter

“Patiënten die vrijgezel zijn komen vaker pas in een later stadium bij een dokter en zijn zieker”, aldus Matthew Wieduwilt. Ook is er een verschil te merken tussen mannen en vrouwen. Mannen hebben meer baat bij het trouwen dan vrouwen omdat, “Vrouwen, zelfs als ze vrijgezel zijn, de neiging hebben om meer ondersteuning te krijgen van hun omgeving.”

Binnen dit onderzoek bleek dat vrijgezelle blanke mannen het hoogste sterftecijfer hadden. Hun sterftecijfer ligt 24 procent hoger dan getrouwde, blanke mannen. Bij vrijgezelle vrouwen lag dit percentage aanzienlijk lager.

De invloed van ras en geboorteplaats

Andere punten die de overlevingskansen van de patiënt mogelijk beïnvloeden zijn ras, culturele achtergrond en geboorteplaats. “Wij denken dat blanke, niet Latijns-Amerikanen andere type sociale netwerken hebben dan culturen waarin, naast het huwelijk, banden met familie en vrienden sterker zijn”, aldus de wetenschappers.

Belang van sociale steun

De wetenschappers benadrukken hoe belangrijk ‘sociale steun’ is bij het genezingsproces. En daarom hadden vrouwen gunstigere resultaten. Vrouwen zijn meestal ook meer bezig met gezondheid volgens María Elena Martinez. “Het onderzoek laat zien dat vrouwen eerder hulp zoeken bij zaken rondom gezondheid dan mannen. Daarnaast herinneren zij hun partners eraan om op tijd een dokter te zien en om er een gezonde levensstijl op na te houden.”